چنین آورده اند که مردی به نزد رامانوجا آمد.

رامانوجا یک عارف بود، شخصی کاملاً استثنایی- یک فیلسوف، و در عین حال یک عاشق، یک سرسپرده. بندرت اتفاق می افتاد- یک ذهن موشکاف، ذهنی نافذ، اما با قلبی سرشار.

مردی به نزد او آمد و پرسید:«راه رسیدن به خدا را نشانم بده.»

رامانوجا پرسید:«هیچ تا به حال عاشق کسی بوده ای؟»

سوال کننده پرسید:«راجع به چی صحبت می کنی، عشق؟ من تجرد اختیار کرده ام. من از زن چنان می گریزم که آدمی از مرض می گریزد. نگاهشان نمی کنم، چشمم را به رویشان می بندم.»

رامانوجا گفت:«با این همه کمی فکر کن. به گذشته رجوع کن، بگرد، جایی در قلبت آیا هرگز تلنگری از عشق بوده، هر قدر کوچک هم که بوده باشد.»

مرد گفت:«من به اینجا آمده ام که عبادت یاد بگیرم، نه عشق. یادم بده چگونه دعا کنم. شما راجع به امور دنیوی صحبت می کنی، و من شنیده ام که شما عارف بزرگی هستی. به اینجا آمده ام که به سمت خــدا هدایت  شوم، نه به سمت امور دنیوی.»

گویند رامانوجا به او جواب داده ... چقدر غمگین هم شد، و به مرد گفت:«پس من نمی توانم به تو کمک کنم. اگر تو تجربه ای از عشق نداشته باشی آن وقت هیچ تجربه ای از عبادت نخواهی داشت. بنابراین، اوّل به زندگی برگرد و عاشق شو، و وقتی عشق را تجربه کردی و از آن غنی شدی، آن وقت نزد من بیا – چون که یک عاشق قادر به درک عبادت است. اگر نتوانی از راه تجربه به یک مقولۀ غیر منطقی برسی، آن را درک نخواهی کرد. و عشق عبادتی است که توسط طبیعت سهل و ساده در اختیار آدمی گذاشته شده- تو حتی به این چیز سهل و ساده نمی توانی دست پیدا کنی. عبادت عشقی است که به سادگی داده نمی شود، فقط موقعی قابل حصول است که به اوج تمامیت رسیده باشی. تلاش فراوان برای رسیدن به این مقام باید صورت گیرد. برای عشق نیاز به تلاش نیست؛ عشق مهیاست، عشق در جوشش و جریان است. و تو آنرا پس می زنی.»