شال سبز

بهار زیبای خدا قصد عزیمت به سرزمین یخ زده ی انسانها رو کرده بود ، منم منتظر این بهار الهی بود چونکه در اون متولد شده بودم و با لحظه لحظه های روزهای زیبای اون زندگی می کردم. اما این بار که بیستمین بهار زندگی بود کمی فرق داشت!

تو دانشگاه و اینجا و اونجا سخن از اومدن نجات دهنده ی ما از سردی های روزگار بود. تو گروههای مختلف مردم از افراد مسن اطراف گرفته تا دوستام و بسیجی ها و انجمنی ها و همه و همه وارد می شدم تا ببینم آیا امکان داره که کسی بخواد مارو نجات بده ؟ کم کم تحت تاثیر دوستام و دانشگاه و تجزیه وتحلیل هایی که تو ذهنم می کردمبه سمت شال سبزها کشیده شدم، به مچم نشون سبز می بستم و تو همایش ها به تفکرم افتخار می کردم.

تا اینکه یه روز تو حیاط دانشکده مون یه آقایی منو صداکرد و گفت :ببخشید خانم این نشون سبز که همتون بستید واسه چیه؟ یه لحظه سکوت کردم ، خودمم نمی دونستم که چرا! گفتم : ما حامیان ... .

اون روز گذشت ، روز 14 خرداد بعداز اون شب طوفانی رفتم تو فکر سبزها : خدایا ! من که برای حاجت هم تا حالا یکبار از اینا نبسته بودم ؟ خدایا میگن تو فلان کتاب نوشته سبز بستن مردم، به معنای ذهنی خودشون ، نشون از دوره آخر زمونه و ... هزاران فکر  تا دلیل کارمو پیدا کنم.

نمی گم درعرض یه روز تفکرم عوض شد ، اما مثل مردم دیگه از صحبت های اون شب گیج شده بودم ! تاحالا سابقه نداشت برای به قدرت رسیدن ، تو یه مملکت که همه ادعای مسلمونی دارن ،  ببینم که افراد می خوان آبروی هم و اعتقادات چندین ساله ی مردم رو زیرسوال ببرن !

تاحالا هرموقع کسی می گفت آقا دارن پول مملکت و می خورن ! همه می گفتن نه بابا،  ساکت باش از این خبرا نیست ! نمی دونم حالا چی شده که گفتن ها راحت شده !

من که فقط به خاطر سبزبستن خودم ناراحتم و فکر می کنم به اعتقادات اسلامی خودم توهین کردم . برام خیلی مهم بود و هست که بهار به کشورم برگرده ،  مثل اون زمون که امام اومد ! اما الان بین این افراد تصور اومدن زمستون هم برام مشکله !